Raport pelikana - John Grisham (11/2017)

Hej!

Od razu przepraszam, że mnie tyle czasu nie było... Ale niestety trzeba do pracy chodzić, żeby kot miał godne życie, nooo i żeby piniondz na książki był 😀 Dzisiaj zrecenzuję Wam Raport Pelikana Johna Grishama. Filmu o dziwo nie oglądałam (albo oglądałam, ale nie pamiętam), więc spokojnie mogłam czytać 😀 Zbieram niżej wymienione wydanie. Chciałam zakupić prenumeratę (tak jak prenumeratę Mroza), ale tutaj przesadzili z ceną. W prenumeracie Mroza za książkę wychodzi 11zł (cena okładkowa 14,99zł), a Grishama 14zł (cena okładkowa 15,99zł). Jak widzicie interes żaden, jedynie zamrażanie aktywów 😀

Zarys fabuły:

W Waszyngtonie zostają zamordowani sędziowie Sądu Najwyższego. Sprawie przyjrzała się studentka prawa Darby Shaw. Napisała raport ujawniając osoby zamieszane w tę zbrodnię. Mimo, iż to były jej przypuszczenia, raport dostał się w niepowołane ręce i zaczęli ginąć niewinni ludzie. Ona sama musiała się ukrywać, nie mogąc ufać nikomu.

Opinia:

Już ok. 50 strony zaczyna się coś dziać - zaczynają się morderstwa sędziów Sądu Najwyższego. To nie połowa książki - więc już jest super, że nie flaki z olejem 😀

Niesamowite natomiast jest to, jak Darby jest inteligentna i jak potrafi się ukrywać. Skromna, młoda studentka prawa, wie jak postępować gdy jej szukają, gdy ją śledzą. No trochę to dla mnie niewiarygodne, ale co tam, przecież to książka (choć nie fantastyka) 😀

Książka pisana lekkim piórem. Mimo, że to thriller, lekko się książkę czytało. Chyba tata miał rację, że to raczej sensacja polityczna, a nie thriller prawniczy. Nie czułam się zestresowana razem z bohaterką, no niestety. Pomysł na opowieść fajny, aczkolwiek ta Darby jakby supermoce miała 😀Wszystko fajnie, film obejrzę na pewno, może będzie lepszy niż książka, bo ta nie porywa 😒

Naprawdę nie wiem co mam więcej napisać. To jest recenzja typu MEH - "Meh, no fajna książka, niby nic do niej nie mam, ale życia mego nie odmieniła." Fajna opowieść, lubię wszelkie opowiadania dotyczące wydarzeń z Białego Domu (oglądam namiętnie House of Cards), może dlatego daję jej taką ocenę. A czy przeczytać, czy nie, zdecydujcie sami 😊

Ocena: 7/10

Jestem też ciekawa kolejnych książek Grishama, nie zrażam się, będę czytać 😉

Pozdrawiam,

Mon.

Dusza cesarza - Brandon Sanderson (10/2017)

Hej,

dzisiaj mam dla Was recenzję książki Brandona Sandersona. Nigdy nie miałam styczności z jego twórczością, a branie się za Drogę królów (960 stron) trochę mnie przerażało. Nie chciałam odłożyć książki nieprzeczytanej do końca. Słyszałam dużo dobrych opinii na temat twórczości tego autora. Poza tym  oceny i liczba czytelników na Lubimy Czytać mówią same za siebie.  Dlatego wybrałam Duszę cesarza - króciutka książka (120 stron), która jest oddzielną książką (tak mówił P42), Lubimy Czytać mówi, śe to tom 1.5 cyklu Elentris. Nie wiadomo komu wierzyć, ale to nie jest ważne 😉 Czytałam komentarze, że książka nie nawiązuje do cyklu i stwierdziłam, że to jest to 😁 Z czytaniem jestem jak Remigiusz Mróz. On nie pisze całego cyklu od razu, nie pracuje non stop nad tym samym. Ja kryminały i inne muszę zmieniać na fantastykę, bo zwariuję 😁

Zarys fabuły:

Shai, Fałszerka, zostaje złapana na gorącym uczynku. Skazana zostaje na śmierć. Tak się składa, że kilka dni temu został napadnięty Cesarz Ashravan. Naprawiono go, ale nie potrafiono dać mu duszy, Tym miała zająć się właśnie Shai, aby odzyskać wolność.

Opinia:

Co? Jak to naprawiono? Jak to nie potrafiono mu dać duszy? Dać duszy? Tak, Dobrze czytacie. A teraz do samego autora: Rany boskie, Sanderson! Świat który potrafiłeś stworzyć, mistrzostwo! Co Ty bierzesz? 😁 Fałszowanie rzeczy i duszy? Serio? Jeśli inne jego książki są lepsze... To szacunek.

Motyw troszkę jak w Szklanym tronie. Bohaterka niezbyt dobrze się zachowuje - zostaje pojmana, po czym ma szansę na odkupienie win. Jest Fałszerką i jest najlepsza na świecie w tym co robi. Fałszerze fałszują (heh, masło maślane) nie tylko rzeczy, ale także dusze. Zakończenie inne niż w Szklanym tronie, dlatego też bardziej nieprzewidywalne.

Fajna odskocznia od realnego świata, procesów i innych takich. I naprawdę genialnie napisana. Polecam bardzo bardzo bardzo, tym bardziej, że jest krótka. Przeczytałam ją może w 4h.

Ocena: 9/10

Sanderson mnie do siebie przekonał. Na pewno wrócę do jego twórczości. Oczywiście jak tylko przeczytam milion innych książek, które przeczytać muszę 😁

Pozdrawiam,

Mon.

Tylko martwi nie kłamią - Katarzyna Bonda (9/2017)

Hej,

dzisiaj mam dla Was recenzję drugiego tomu "przygód" Huberta Meyera, psychologa śledczego, czyli książkę Tylko martwi nie kłamią Katarzyny Bondy.

Już na początku mamy coś co nas ma zainteresować. I teraz uwaga, jeśli nie lubicie przekleństw to omińcie ten fragment. Otóż na początku jakiś gruby, stary ciul daje papiery rozwodowe swojej żonie, która (nawiasem mówiąc głupia dzida) dalej jest mu usłużna niczym muzułmanka. On patrzy na nią, i stwierdza, że się postarzała i roztyła, a ten gruby ciul oczywiście bożyszcze nastolatek - myślałby kto. No nienawidzę takich relacji, jak widzicie zresztą. Wkurza mnie takie coś niemiłosiernie. Laska wpatrzona w kolesia, który ją leje i równa z błotem. Zero szacunku do siebie. Na szczęście karma wraca. No ale wróćmy do książki....

Zarys fabuły:

Owy pan zostaje zamordowany w kamienicy przy ulicy Stawowej w Katowicach. Dla niemiejscowych wyjaśniam - jedna z głównych ulic Katowic, naprzeciwko Dworca PKP. Dlaczego to takie ważne? Ano dlatego, że nikt nic nie wie, nikt nic nie widział, a jednak w centrum Katowic zamordowano barona śmieciowego (zajmował się recyklingiem) i przy okazji skradziono kilka rzeczy. Sprawą zajął się przez przypadek Hubert Meyer, znany nam z pierwszego tomu cyklu. W morderstwo jest zamieszana terapeutka barona, który to leczył się na uzależnienie od seksu. Mamy tu też zbrodnię sprzed 17 lat. Czy w jakiś sposób się łączą?

Opinia:

Fajne jest to, że akcja tej książki toczy się w Katowicach, gdzie mieszkam. Kojarzę komendę, osiedle Paderewskiego, Stawową 😁 W ogóle utożsamiam się z torbą z Ikei, srebrnymi lanosami i innymi takimi... Wiem, że i tak nie zrozumiecie 😉 W każdym razie czytałam, bo było tam coś "mojego". Podobało mi się również zawarcie gwary śląskiej. Mimo, że pomagał mi słowniczek na dole, bo nic nie rozumiałam, to fajnie było się czegoś nowego nauczyć. Ogromny plus dla Bondy za opis historii Katowic, tym bardziej, że nie jest stąd. Wiele się dowiedziałam o tym mieście - super.

I na tym się kończą plusy. Zdecydowanie, tę historię można było napisać na 400 stronach, a nie na 600. Męczyłam się. Zagadka fajna, nieprzewidywalne zakończenie, ale przeważało uczucie przygniecenia przez to tomisko. Wątków miłosnych nie lubię, ale tu mi tak bardzo nie przeszkadzał. Tak samo jak "wątek Grejowski" (wiecie o co chodzi)... Historia nie porywa. Pod koniec się tak męczyłam, że w sumie nie chciałam poznać zakończenia, ale stwierdziłam, że będę uparta.

Muszę zaznaczyć, że drugi tom jest całkowicie oderwany od pierwszego. Chyba bardziej podobała mi się wieś nad Bugiem niż Katowice, może dlatego, że mała wieś ma swój swojski klimat 😀 Trzeci tom wraca na wieś podobno i mam nadzieję, że będę bardziej przekonana do historii Meyera. Poza tym mam nadzieję, że książki z Saszą nie będą takie rozwlekłe jak ta. Nadzieja nadzieją. Boję się po prostu bo Okularnik do cienkich nie należy... Przeczytam Florystkę bo uparłam się, że jak zacznę jakąś serię to ją skończę. Ale Tylko martwi nie kłamią mnie nie porwała. Amen.

Ocena: 7/10

PS. Nie mam pomysłu za jaką książkę się wziąć... Ale chyba Raport pelikana wygra... No chyba, że macie dla mnie jakieś propozycje! Najlepiej fantastyka, ale krótsza niż te 600 stron, please 😁

Pozdrawiam,

Mon.

I nie było już nikogo - Agatha Christie (5/2017)

Hej!

Dziś mam dla Was recenzję klasyka klasyków kryminałów, a mianowicie

I nie było już nikogo Agathy Christie. Wcześniej czytałam Spotkanie w Bagdadzie, z którego nawiasem mówiąc nic nie pamiętam, więc niewykluczone, że kiedyś przeczytam ponownie 😀

Opowieść zaczyna się gdy 10 nieznanych sobie osób dostaje listy od swoich znajomych, którzy to zachęcają do przyjazdu na Wyspę Murzynków (praca, urlop, spotkanie po latach). Grupa poznaje się na miejscu. Każdy z gości miał w swoim pokoju zawieszony w ramce wierszyk o znikających 10 Murzyniątkach. Przypadeg? Nie sondze. 😁 Po pierwszym wspólnym obiedzie nieznany głos zaczął oskarżać przybyłych o morderstwa, wyliczając po kolei ofiary i daty. Zaskoczeni goście znaleźli gramofon, który okazał się być owym nieznanym głosem. Niedługo potem goście zaczynają ginąć w niewyjaśnionych okolicznościach.

Mamy tu zagadkowe morderstwa. Mamy 10 nieznających się osób, które nie odpowiedziały za swoje czyny. Mamy przedstawione ludzkie zachowania w obliczu strachu przed śmiercią. Mamy wierszyk, który podpowiada w jakich okolicznościach zginie następna osoba. Kto jest odpowiedzialny za tę morderczą zabawę?

Opinia:

Tutaj zagadka pojawia się już na pierwszych stronach. Goście Wyspy Murzynków nie do końca wiedzą kto i dlaczego do nich pisze, mimo to postanawiają stawić się na wyspie. Dziwne... 😶 Po wysłuchaniu nagrania towarzystwo zaczyna tłumaczyć się z zarzutów, i jak można się spodziewać, nikt nie poczuwa się do winy. Pani Christie to typowy stary styl pisania kryminałów i podkreślania rzeczy które powinny być oczywistością dla wielu. Mówię tu np. o kłamstwie i jednoczesnym dotykaniu części twarzy - niby nic, a jednak w czasie czytania możemy sami odgadywać kto mija się z prawdą. Autorka nie podaje nam wszystkiego na tacy, a to cechuje dobre kryminały 😊 

Ocena: 10/10

Krótka książka (220 stron), uważana za jedną z lepszych, więc warto przeczytać. Tym bardziej polecam ją osobom, które jeszcze nie znają twórczości Agathy Christie. Nie odpowiadam jednak za wciągnięcie się w książki tej autorki 😁 Gdy pisałam w poprzednim poście, że jestem dobrym detektywem.... Nie. Przy Christie wymiękam. Wy też wymiękniecie... Niech to będzie zachętą 😊

Pozdrawiam,

Mon.

Pielgrzym - Terry Hayes (4/2017)

Hej,

dawno mnie nie było 😉 Może dlatego, że książka którą dzisiaj zrecenzuję była nie dość, że sensacją, to jeszcze miała prawie 800 stron... Pielgrzym to pierwsza typowa sensacja, jaką kiedykolwiek miałam przyjemność czytać. Nie będę ukrywać, że przez niektóre fragmenty nie mogłam przebrnąć. Ale to nie dlatego, że książka nie jest dobra, tylko ze względu na moje "preferencje czytelnicze" 😊 Mimo to od połowy książki chętnie po nią sięgałam.

http://www.se.pl/wiadomosci/opinie/moze-sie-wydarzyc-naprawde-terry-hayes-pielgrzym-recenzja_412963.html

Akcja rozpoczyna się w hotelu w Nowym Jorku. Popełniono tam morderstwo. Później przenosimy się do Europy i wpadamy w wir akcji, którego końcem jest zabicie niebezpiecznego człowieka. Następnie opisywane są spokojne chwile naszego agenta, które przerwane są odwiedzinami pewnej osoby. Dalej akcja przenosi się do Arabii Saudyjskiej i opisywane jest życie Saracena. Jak widzicie - zagmatwane. Bardzo...

Mamy tutaj agenta tajnych służb - tych bardziej tajniejszych od tajnych, bo ten tajny sprawdza tamtych tajnych - rozumiecie? 😁 Mamy też Saracena (Araba z Hindukuszu - whatever) knującego spisek przeciwko ludzkości. Mamy wartką akcję i trochę za mało dialogów.... Mamy sensację i mamy do rozwiązania poważną zagadkę.

Opinia:

To co mogę na pewno powiedzieć o tej książce, to to, że jeśli nie będziemy uważnie czytać, zgubimy się za 3 strony. Wątki zmieniają się praktycznie co rozdział (przynajmniej na początku) i bardzo szybko się rozwijają. Sama miałam problem w pewnym momencie - skąd się wzięło to w książce?! No i musiałam wracać do początku i szukać miejsca, gdzie było nawiązanie... A przy tak długiej lekturze (do tego na czytniku) nie jest to łatwe... 😀 Tak jak pisałam wyżej, naprawdę ciekawe wydarzenia zaczynają się od około połowy książki. Wtedy akcja leci na łeb na szyję. Podobał mi się styl pracy agenta i wydarzenia żywcem wzięte z hollywoodzkiego filmu akcji (nic dziwnego, gdyż autor jest scenarzystą Mad Max'a). Genialna książka i proszę się do połowy nie zrażać - okaże się naprawdę super 😀

Ocena: 8/10

(odjęte punkty za długość i mało dialogów 😀)

Ciąg zdarzeń w książce doprowadził głównego bohatera do poszukiwań pewnej kobiety. Od 1/3 owych poszukiwań domyślałam się kto to jest. Gdybyście widzieli moja reakcję, gdy okazało się że to właśnie ta osoba... W każdym razie jeśli już któryś raz zgadujecie kto, co i gdzie - to znaczy, że przeczytaliście już parę dobrych kryminałów. No i bylibyście naprawdę dobrymi detektywami 😁 Tak, wiem, skromność pierwsza klasa 😂

W każdym razie polecam tę książkę fanom typowych sensacji i kryminałów też. Dużo się dzieje, zakończenie zaskakuje, genialnie wykreowani bohaterowie. Nic tylko czytać 😁

Pozdrawiam,

Mon.

Mistrz, który przekonał mnie do czytania

Hej,

dzisiaj będzie gadanina. O książkach, które sprawiły że ja, czytająca jedynie lektury szkolne, zaczęłam czytać coś więcej, coś innego. Nie zrozumcie mnie źle, uwielbiam "Lalkę", ale jak zobaczycie niżej, to King mnie przekonał do namiętnego czytania.

Pierwszą książką przeczytaną z własnej woli było Miasteczko Salem Stephena Kinga.

http://esensja.pl/esensjopedia/obiekt.html?rodzaj_obiektu=2&idobiektu=10445

To właśnie owo prowincjonalne amerykańskie miasteczko, i straszne rzeczy które się tam działy, sprawiło że pokochałam powieści grozy, powieści gdzie coś się dzieje i trzeba odkryć co, jak i gdzie 😀 W owym miasteczku zaczęli znikać w niewyjaśnionych okolicznościach dzieci i dorośli. Znany pisarz wraca do Jerusalem (zwanego Salem), gdzie spędził dzieciństwo. Wszystko sprowadza się do strasznego domu... No w każdym razie przeczytajcie sami, warto. Książka jest jednym z lepszych dzieł Mistrza. Dla porównania jednym z gorszych są Stukostrachy, ale o tym innym razem.

Drugim jego dziełem było Dallas '63.

http://www.matras.pl/dallas-63,p,155352

Przecudowny klimat lat 60. Piękne amerykańskie samochody, tajemnica tego co może się zdarzyć gdyby... Korzystając z tajemniczego portalu, główny bohater opowieści cofa się do 1958 roku i podejmuje próbę powstrzymania zamachu na prezydenta Johna F. Kennedy'ego 22 listopada 1963 roku. Próbuje dowiedzieć się, co kierowało mordercą i próbuje temu zapobiec. Jednak nie wszystko co chciałoby się zmienić, zmieniłoby się na lepsze ;) Konkretna cegła (864 strony) na każde wieczory.

Trzecią, ukochaną, najlepszą i w ogóle pro (bo o samochodach) powieścią Mistrza była Christine.

http://www.webkupiec.pl/a/lista_produktow/idx/3030100/mot/To_stephen_king/lista_produktow.htm

Christine to Playmouth fury rocznik 1958. Ma duszę. Ma mroczną duszę. Siedemnastoletni Arnie Cunningham zobaczył Christine już w stanie wegetacji pod domem starszego pana.Zdecydował, że musi należeć do niego. Zafascynowany, nie słuchał ostrzeżeń najlepszego przyjaciela ani swojej dziewczyny, która go w końcu opuściła, pokonana przez rywalkę. Rodzice, nauczyciele i wrogowie Arniego przekonali się, co znaczy stanąć na drodze mściwej i bezlitosnej Christine. Bo Christine to nie kobieta. To zło wcielone, które.... Doczytajcie sami. Mega opowieść, szczególnie dla fanów motoryzacji.

Jak widzicie, Mistrz do Mistrz. Potrafi każdego do siebie przekonać. Ja jestem zakochana, bez dwóch zdań 💗

A Was, kto urzekł tak, że czytacie teraz więcej? 

Odpowiedzcie w komentarzach, będzie mi miło ;)

Pozdrawiam,

Mon.

Szklany tron - Sarah J. Maas (2/2017)

Hej,

jak już wiecie, jestem miłośniczką kryminałów. Jakież to zaskoczenie musi dla Was być, skoro już drugą opisywaną przeze mnie książką będzie książka o tematyce fantastycznej (!) 👍

Oprócz cyklu z Harrym Potterem (my love 💗), z fantastyki przeczytałam jeszcze Zmierzch (no nie ma się czym chwalić, wiem). Tak więc marny ze mnie miłośnik fantasy. A tu zaskoczenie, polubiłam się z fantasy. Chciałam zacząć od czegoś sprawdzonego, co spodobało się większości Youtuberów, tak więc padło na Szklany tron Sarah J. Maas.

http://www.empik.com/szklany-tron-maas-sarah-j,p1075133022,ksiazka-p

Btw piękna okładka, ale tak jak mówił P42, w ogóle nie pasuje do tego co jest w środku 😀 No, ale do rzeczy. Poznajemy najlepszą zabójczynię w Adarlanie, która została ukarana za swoje niecne czyny pracą w kopalni soli w Endovier. Celaena Sardothien otrzymuje od księcia Doriana propozycję zostania obrończynią króla Adarlanu w zamian za wolność. Przystępuje do turnieju i jest szkolona przez "szefunia" gwardii królewskiej - Chaola. W niewyjaśnionych okolicznościach giną uczestnicy turnieju, a przy ich ciałach widnieją tajemnicze magiczne znaki...

Mamy tu trójkąt miłosny. Mamy klimaty Gry o Tron. Mamy młodą, inteligentną dziewczynę i przystojnego księcia. Mamy wątek kryminalny i mamy też magię.

Opinia:

Nie myślałam, że tak bardzo przekonam się do książek fantasy! Klimaty średniowieczne, magiczne to zdecydowanie coś dla mnie. Książka zaskakuje od pierwszych stron, nie jest w ogóle nudno. Być może dlatego, że główna bohaterka ma charakter, nie jest bezpłciowa. Dlatego też wątek miłosny nie przeszkadzał mi tu zbytnio. Świetnie wykreowany świat, magia, zabójstwa, walka - no ogólnie mega. No i Dorian 💗 Znowu polecam gorąco, bo warto. Jak widzicie, nawet zapalony czytelnik kryminałów może zaprzyjaźnić się z fantasy.

Ocena: 9/10

Na pewno przeczytam kolejne tomy, ale jak na razie wrócę do mojej klasyki - kryminałów. I znowu postawię na Polskiego autora. Jakiego? To na razie tajemnica 😉

Pozdrawiam,

Mon

Początki zawsze trudne...

Hej,

witam Was przybyłych tudzież ✌ Mam na imię Monika i postanowiłam założyć bloga książkowego.Z czytaniem zaprzyjaźniłam się od przeczytania kilku książek Kinga, ale na dłuższy czas zaprzestałam, czego się ogronie wstydzę. Ostatnio stwierdziłam, iż zasób mojego słownictwa znacznie się zawęził, więc "trzebaby może coś poczytać". Jestem osobą leniwą, dlatego aby pozostać w postanowieniu podjęłam wyzwanie przeczytania 52 książek w 2017 roku. Jest luty a ja przeczytałam jedynie dwie. Dlatego też stwierdziłam, iż założenie bloga i rozmowa z Wami bardziej mnie zachęci do czytania i dam radę 😊

Jestem miłośniczką kryminałów, thrillerów i horrorów. Ostatnio zainteresowałam się lekko fantastyką, ale szybko stwierdziłam, że za bardzo ciągnie mnie do zagadek i morderstw. Nienawidzę, po prostu nienawidzę romansideł (co nie przeszkadza mi oglądać z zapartym tchem seriali wenezuelsko-ekwadorskich), dlatego ich recenzji u mnie nie znajdziecie. No, może kiedyś... 😀

Jak widzicie pełno we mnie sprzeczności, ale mam nadzieje, że mimo to zainteresuje Was mój blog.

Pozdrawiam,

Mon.